Hoewel de 70 mm refractor veel goede eigenschappen heeft, zijn er enkele duidelijke beperkingen en kanttekeningen. Ten eerste is 70 mm aperture relatief klein voor veeleisende planeten- of dieptehemelobservaties: de lichtopbrengst en resolutie zijn beperkt in vergelijking met grotere telescopen, waardoor zwakkere deepsky-objecten of fijne structurele details van planeten buiten bereik blijven, zeker onder niet-optimale seeing. De opgegeven maximumvergroting van 140x is theoretisch bruikbaar, maar in de praktijk vaak lastig te bereiken door atmosferische turbulentie en trillingen van de montagesteun of tripod. Bij hoge vergrotingen wordt ook chromatische aberratie zichtbaar: contrastrijke randen (bijvoorbeeld de maan tegen de achtergrond) kunnen een lichte paarse of blauwe franje vertonen, een fenomeen dat achromatische refractors van deze prijsklasse kan beïnvloeden.
De AZ-3 montagesteun is praktisch en licht, maar voor serieuze hoge-magnification waarnemingen of lange-exposure astrofotografie is de stabiliteit en trackingcapaciteit onvoldoende. Er is geen aangedreven tracking, waardoor objecten snel uit beeld lopen bij hoge vergrotingen en fotografische toepassingen beperkt zijn tot korte afstanden of afgedekte afdrukken (afocal smartphone-opnames, lucky imaging). Daarnaast kan de meegeleverde tripod van lagere kwaliteit zijn; een upgrade naar een zwaardere tripod verbetert stabiliteit aanzienlijk, maar dat betekent extra kosten en gewicht.
Tot slot zijn er beperkt accessoires bijgeleverd en voor optimale resultaten zijn investeringen in betere oculairs, Barlow-lenzen of erectieprisma’s nodig. Voor wie echte astrofotografie of gedetailleerde wetenschappelijke observatie wil doen, zal dit model uiteindelijk te beperkt zijn.